شمارهٔ ۳۰۵

غزلیات

واقف کسی ز شیوه ی آن کج کلاه نیست
چون صورت فرنگ، نگاهش نگاه نیست

دل ها ز راز یکدگر آگاه نیستند
آیینه را به خانه ی آیینه راه نیست

دایم چو آفتاب سفید است روی من
چشمی مرا به سرمه ی مردم سیاه نیست

بی برگی جهان همه معلوم من شده ست
گل چون طلب کنم که به باغش گیاه نیست

غافل مشو که مردم درویش را سلیم
در خرقه هست پشمی، اگر در کلاه نیست

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}