شمارهٔ ۶۴۴

غزلیات

دو روز عمر که خواه و نخواه می گذرد
چنان که می بری آن را به راه، می گذرد

هزار تفرقه از گریه در دل است مرا
چو آن دهی که از آنجا سپاه می گذرد

دوند سوی خیابان به دیدنش گل ها
چو کوچه ای که ازان پادشاه می گذرد

نگاه کوته اگر اوفتاده، مژگان بین
که همچو غنچه ز طرف کلاه می گذرد

ز باد صبح، محیط کرم به موج آمد
پیاله گیر که وقت گناه می گذرد

سلیم می گذرد هرچه هست در عالم
ولی ببین به چه روز سیاه می گذرد

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}