شمارهٔ ۶۸۵

غزلیات

چو موج، موسم گل سبحه را در آب انداز
پیاله در قدح باده چون حباب انداز

نهان مکن ز کسی راز می کشی چون گل
مپوش دامن تر را، در آفتاب انداز

دهند گر به تو خم های گنج قارون را
زرش برآور و بر جای آن شراب انداز

سر برهنه برد فیض از هوای چمن
صبا، کلاه گل و لاله را در آب انداز

به بزم می، صفتی بهتر از خموشی نیست
چو لاله سرمه به پیمانه ی شراب انداز

مباد پای نسیم چمن بریده شود
چو سبزه، ریزه ی مینای خود در آب انداز

سلیم صد خطر از زیر آسمان دیدی
که گفت بار درین منزل خراب انداز؟

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}