شمارهٔ ۷۰۹

غزلیات

ز مژگان آب چشمم می زند جوش
که دریا را نشاید کرد خس پوش

درین دریا بود از سیلی موج
چو نیلوفر صدف نیلی بناگوش

وطن در گوشه ای گیرم نگین وار
چو خاتم چند باشم خانه بر دوش؟

سر ما تاج شاهی را به معنی
بود همچون چراغ زیر سرپوش

به بزمی لب سلیم از حرف بسته ست
که نتوان شمع او را کرد خاموش

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}