شمارهٔ ۸۸۷

غزلیات

بیا که باغ شد از لاله کوی میخانه
هوا کشید چمن را به روی میخانه

به خاکساری مستان بود عروج دگر
سپهر رشک برد بر سبوی میخانه

کلید گنج سعادت ز موج می باشد
نگین جم طلب از خاکشوی میخانه

ز شوق لعل تو چون خون گرم از رگ تاک
به پای خویش دود می به سوی میخانه

دگر ز گوشه ی چشمی سلیم بیهوش است
که مست او نکند آرزوی میخانه

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}