شمارهٔ ۱۶

رباعیات

بر هرچه نگاه کردم اسباب غم است
چیزی که ازو دلم شود شاد، کم است

ما را به وصال او چه جای شادی ست
در کشتن شمع، صبح تیغ دو دم است

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}