شمارهٔ ۴۱

غزلیات

ای پر دُر گوش من ز چنگت
وی پر گل چشم من ز رنگت

هنگام سماع بر توان چید
تُنگ شکر از دهان تنگت

چون چنگ به چنگ بر نهادی
آید ز هزار زهره ننگت

چون شوخ نه ای بسان نرگس
کی باده دهد چو بادرنگت

هم صورت آهویی به دیده
زین است تکبرِ پلنگت

در صلح چگونه‌ای که باری
شهری‌ست پُر از شکر ز جنگت

ای چشم خوشت مرا چو دیده
یک روز مباد آژرنگت

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}