شمارهٔ ۱۳۷

قصاید و قطعات

ای علایی ببین و نیک ببین
که زمانه ستمگریست عظیم

گه ز چوبی کند دمنده شنکج
گه ز گوساله‌ای خدای کریم

هر کرا فضل نیست نیم پشیز
به شتر وار ساو دارد و سیم

وانکه چون تیغ جان ربای از فضل
موی را چون قلم کند به دو نیم

به خدای ار خرانش بگذارند
بی دو دانگ سیه بر آخور تیم

اینهمه قصه و حکایت چیست
وینهمه عشوه و تغلب و بیم

به بهشت خدای نگذارند
بی زر و سیم طاعتی ز رحیم

شاعرانی که پیش ازین بودند
همه والا بدند و راد و حکیم

باز در روزگار دولت ما
همه مأبون شدند و دون و لییم

به دو شعر رکیک ناموزون
که بخوانند ز گفتهای قدیم

کون فراخی حکیم و خواجه شود
چکند رنج بردن تعلیم

لاجرم حرمتی پدید آید
شاعران را به گرد هفت اقلیم

که به پنجاه مدحشان ممدوح
ندهد در دو سال نانی نیم

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}