بخش ۱۸ - در صفت خلوت و تنهایی گوید

الباب العاشر فی سبب تصنیف الکتاب و بیان کتابة هذا الکتاب رعایة لذوی الالباب

سلوتی نیست روح را از کس
سلوت روح خلوت آمد و بس

دهر بد رای و خلق بد بینند
راهت این است و مردمان اینند

یا به خلوت به خوش دلی تن زن
یا بر اینها نشین و جان می‌کن

کی فروشد خرد به رستهٔ جان
آب سی‌ساله را به تایی نان

مگس و گربه سوی خوان پویند
سگ و زاغند کاستخوان جویند

گربه از بهر لقمه‌ای خواری
می‌کشد با خروش و با زاری

گربه از بهر لقمه جور برد
ببر و شیر و پلنگ خود بدرد

باز شیر درنده در صحرا
گورخر را همی درد تنها

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}