شمارهٔ ۳۴ - تا سر من همی بود بر دوش

غزلیات

. . . ن ترک من، آن بت سیمین
هست سرخ و سپید و گرد و سمین

. . . ایر از آن . . . ن به عافیت هر شب
سیم بستر کند، سمن بالین

تنگ حلقه است . . . ن چو خاتم و ایر
در نشیند به خاتمش چو نگین

نه همه . . . ن چو یکدیگر باشد
نه همه میوه‌ای بود شیرین

فرق چندان بُوَد ز . . . ن تا . . . ن
کز زمین، تا به آسمان برین

طبع کش سرد باشد و ناخوش
رخ کند زرد و دل کند غمگین

نرود همچو من به جز ره . . . ن
هرکه با خویشتن ندارد کین

از سرین نیست در جهان خوش‌تر
سال‌ها من بیازمودم این

تا سر من همی بود بر دوش
در دل من بود امید سرین

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}