شمارهٔ ۳۲

غزلیات

قبا کشیده به بر قامت بلند تو را
شکر گرفته در آغوش نوشخند تو را

هلال تا به رکاب تو سر نهد چون نعل
هزار بار ببوسد سم سمند تو را

دلم شکسته و عمریست آرزو دارد
هوای سنبل زلف شکسته بند تو را

به حال خسته خود این همه تغافل چیست
فراق زیر و زبر کرده دردمند تو را

چو سیدا نبود ساده لوح در ره عشق
نشان لطف گمان کرده زهرخند تو را

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}