شمارهٔ ۳۷

غزلیات

ز بخت تیره بود تازه داغ لاله ما
فتیله آه بود در چراغ ناله ما

ز بحر کاسه گرداب پر نمی گردد
چگونه آب نگردد دل پیاله ما

جهانیان در گفت و شنود بربستند
نصیب رخنه دیوار شد رساله ما

دماغ سوختگان را که می کند روشن
تهی شدست ز روغن چراغ لاله ما

ز خانه پا نگذاریم سیدا بیرون
مباد کهنه براتی شود حواله ما

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}