شمارهٔ ۱۸۶

غزلیات

جلوه گر روزی که در گشن قد او می شود
سرو از خجلت خط پشت لب جو می شود

صیدگاه کیست این صحرا که من افتاده ام
حلقه های دام پای نقش آهو می شود

نکهت زلف که آوردست در گلشن نسیم
باغ را دامن پر از گلهای شب بو می شود

چهره او جان درآرد صورت دیوار را
عکس در آئینه چون طوطی سخنگو می شود

دلبر ما را اگر آرند در بازار مصر
چشم یوسف بهر سودایش ترازو می شود

ملک دل را خال رویش خواهد آتشخانه کرد
آخر این کشور خراب از دست هندو می شود

سیدا امروز معلوم شد از فانوس شمع
دل اگر روشن بود آئینه زانو می شود

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}