شمارهٔ ۳۳۱

غزلیات

سربلندان جهان را نام احسان است و بس
سرو را در بوستان قد نمایان است و بس

خانه این قوم را چون مسجد آدینه دان
زینت قالین شأن پیش ایوان است و بس

گر روی در خانه ایشان پشیمان می خوری
خوردنی در خانه ایشان پشیمان است و بس

پاره می سازند جیبت چون طمع سازی لباس
حاصل از پوشیدنی چاک گریبان است و بس

مجلس عالی ایشان را تماشا کردنیست
کاسه آبی و گاهی پرچه نان است و بس

نیست فرقی در میان مردگان این گروه
امتیازی گر بود این قوم را جان است و بس

می خورند آبی و می کاوند دندان گوئیا
خوردن ایشان همیشه آب دندان است و بس

سیدا در خانه اهل کرم ارباب جود
گر بود گفت و شنودی منع دربان است و بس

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}