شمارهٔ ۳۵۹

غزلیات

افلاک را گداخت دل صبر پیشه ام
می گیرد انتقام خود از سنگ شیشه ام

از مرگ همدمان دل سنگ آب می شود
خون می خورد به ماتم فرهاد تیشه ام

بر خاکسار محنت دنیا چه می کند
ایمن بود ز آفت ایام ریشه ام

عمریست سیدا ز هنر دست شسته ام
شد مدتی که گوشه نشینی است پیشه ام

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}