شمارهٔ ۳۷۵

غزلیات

اشکیم تازه شور ز زمزم کشیده ایم
زخمیم کهنه دست ز مرهم کشیده ایم

بر هر دری که در طلب آب رفته ایم
چندان نشسته ایم ز خود نم کشیده ایم

بر بوریای خانه خود نقش بسته ایم
پای از بساط مردم عالم کشیده ایم

روشن چراغ خویش ز مهتاب کرده ایم
منت ز شمع پرتو کس کم کشیده ایم

از بی کسی به خانه آئینه رفته ایم
از عکس خویش صورت آدم کشیده ایم

دست طمع ز خوان کریمان بریده ایم
دامن ز خار وادی حاتم کشیده ایم

در باغ روزگار تماشا نکرده ایم
میل حسد بدیده شبنم کشیده ایم

ما کعبه را به آبله پای رفته ایم
ساغر تهی ز چشمه زمزم کشیده ایم

ای سیدا چو غنچه سر خویش عمرهاست
در آستین پیرهن غم کشیده ایم

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}