غزل شمارهٔ ۱۲۶

غزلیات

موج است و حباب هر دو آب است
آبست که صورتاً حباب است

روشن بنگر که آفتابی
بنموده جمال و مه نقاب است

صورت دیدی و ماه گفتی
معنی بنگر که آفتاب است

مستیم و خراب در خرابات
معمور خوشی چنین خراب است

در جام جهان نما نماید
جامی ز شراب پر شراب است

بحریم و حباب و موج جوئیم
این مائی ما به ما حجاب است

قولی که حدیث سید ما است
می‌گو که خلاصهٔ کتاب است

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}