غزل شمارهٔ ۱۸۹

غزلیات

صورتی آراستی معنی کجاست
کی خدا یابی چه رویت با ریاست

ظاهر و باطن به همدیگر نکوست
هر که دارد هر دو با ما آشناست

گرچه تمر و جو ز هر یک تیرگیست
بهتر از این هر دو آن انجیر ماست

مجلس عشقست و ما مست و خراب
این چنین بزم خوشی دیگر کجاست

بحر عشقش را کرانی هست نیست
ابتدا نبود ورا بی انتهاست

آفتابست او و عالم سایه بان
عالمی در سایه بان پادشاست

هر که چون ما بندهٔ سید بود
هم چو بنده سید هر دو سراست

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}