غزل شمارهٔ ۲۷۳

غزلیات

همسایهٔ حضرت شریف است
گر سایه لطیف یا کثیف است

انسان کبیر صورت اوست
دریاب که معنی لطیف است

گر روح مدبرش بدانی
انسان کبیر بس ظریف است

با عقل مگو حکایت عشق
زیرا که مزاج او ضعیف است

این طرفه نگر که جمله عالم
در غایت قوّت و نحیف است

معشوق خود است و عاشق خود
عشقی که چو عشق ما عفیف است

در خلوت خاص سید ماست
کاو خانهٔ خالی و لطیف است

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}