غزل شمارهٔ ۴۰۹

غزلیات

مطرب عشاق ساز ما نواخت
ساقی سرمست ما ما را نواخت

صاف درمان است دُرد درد دل
دُرد دردش جان بودردا نواخت

از بلایش کار ما بالا گرفت
این بلا ما را از آن بالا نواخت

گنج اسما بر سر عالم فشاند
از کرم او جملهٔ اشیا نواخت

عالمی از ذوق ما آسوده اند
خاطر یاران ما را تا نواخت

کرده میخانه سبیل عاشقان
بینوایان را چنین خوش وانواخت

نعمت الله را به لطف خویشتن
حضرت یکتای بی همتا نواخت

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}