غزل شمارهٔ ۴۵۶

غزلیات

نعمت الله مظهر ذات و صفات
گه صفاتش می نماید گاه ذات

عارفی چون او در این عالم که دید
جمع کرده ممکنات و واجبات

او به او باقی و ما باقی به او
عمر جاوید است او را این حیات

او یک است و گر یکی گوید که دو
تو یکی می گو مگو آن تُرَهات

دُرد دردش دردمندانه بنوش
زانکه درد او تو را باشد دوات

می کنم علم معانی را عمل
کی پرستم صورت لات و منات

سالها باید که تا پیدا شود
همچو سید سیدی در کاینات

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}