غزل شمارهٔ ۵۷۷

غزلیات

ما مریدیم و پیر ما مرشد
ره روانیم و رهنما مرشد

رو نوائی ز یار مرشد جو
که دهد بی ریا نوا مرشد

نبری ره به خانهٔ اصلی
گر نیابی در این سرا مرشد

روز و شب از خدای خود می جو
کاملی تا بود تو را مرشد

بحر ما را کرانه پیدا نیست
غرق آبیم و عین ما مرشد

دُرد دردش بنوش و خوش می باش
که کند درد تو دوا مرشد

هر که ارشاد نعمت الله یافت
دائما خواهد از خدا مرشد

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}