غزل شمارهٔ ۶۳۵

غزلیات

گوئیا چشم ابر می خارد
کآب از چشمهاش می بارد

طرفه دریادلیست سقایم
کآب از بهر ما همی آرد

آب آرد به سوی ما آری
شرم از چشم ما نمی آرد

چشم ما آب می زند بر روی
مژه هم قطره قطره بشمارد

آبیاری به آب دیده کنم
هر که تخم محبتی کارد

آب چشم روان فرو شوید
نقش غیری که دیده بنگارد

نعمت الله امین رندان است
این امانت به اهل بسپارد

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}