غزل شمارهٔ ۸۰۳

غزلیات

خوش در میخانه را بگشاده اند
باده نوشان را صلائی داده اند

در خرابات مغان رندان ما
بر در میخانه مست افتاده اند

جام می بر دست و مستانه مدام
سر به پای خم می بنهاده اند

خرقهٔ خود را به می شستند پاک
فارغ از تسبیح و از سجاده اند

بندگان سیدند از جان و دل
از همه ملک و ملک آزاده اند

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}