غزل شمارهٔ ۹۸۲

غزلیات

در آینهٔ وجود مطلق
خود بینم و خودنمایم الحق

مائیم حباب و آب دریا
هم جام شراب و بحر و زورق

او معشوقست و عاشق ما
از عشق شدیم هر دو مشتق

مستیم و خراب در خرابات
ایمن ز مقیدیم و مطلق

یک جرعه ز دُرد درد ساقی
بهتر ز هزار جام رادق

ما بلبل سرخوشیم و گلشن
از نالهٔ ما گرفت رونق

هر قول که گفت نعمت الله
گفتند جهانیان که صدق

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}