غزل شمارهٔ ۱۳۷۴

غزلیات

جز یکی نیست در جهان دو مگو
وحده لا اله الا هو

او یکی و مراتبش بسیار
به مراتب یکی نگویم دو

بحر ما موج زد به جوش آمد
آب حیوان روان شد از هر سو

هر که عالم به نور او نگرد
هرچه بیند همه بود نیکو

چشم مردم از او منور شد
چون توان دید ذره ای بی او

شعر سید به شوق خوش می خوان
قول مستانه خوشی می گو

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}