غزل شمارهٔ ۱۴۳۴

غزلیات

برافشان کلاله ز روی چو لاله
صراحی به دست آر پرکن پیاله

مکن عیب رندان اگر باده نوشند
که پیش از من و تو چنین شد حواله

اگر عشق جانان مرا حاصل آید
روان جان سپارم چو این است احاله

منم بندهٔ او و دارم گواهان
دلم وقف عشق است و جانم قباله

میان من و او چو موئی نگنجد
چه قدر رقیب و چه جای دلاله

اگر نی بنالد مزن دست بر وی
که از نالهٔ ما گرفته است ناله

اگر ذوق داری بخوان گفتهٔ ما
که یک پند سید به از صد رساله

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}