شمارهٔ ۳

مثنویات

یک حقیقت در دو مظهر رو نمود
دو نمود اما حقیقت دو نبود

یک وجود است و کمالاتش بسی
سر این نکته نداند هر کسی

معنیت معشوق و صورت عاشق است
ور به گردانی سخن هم صادق است

گر بگوئی جام و می هر دو یکیست
در حقیقت حق بود آن بی شکیست

گر بگوئی جام جام و می می است
این یکی مائیم آن دیگر وی است

اعتبار معتبر باشد چنین
معتبر هم باشد آن قول و هم این

گاه محمودم گهی باشم ایاز
گاه نازی می کنم گاهی نیاز

عاشق و معشوق و عشقم گاه گاه
این چنین فرمود محبوب اله

در دل خود دلبر خود را بجو
کام جان خویشتن اینجا بجو

نعمت الله جو که تا یابی همه
هرچه می جوئی ز ما یابی همه

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}