شمارهٔ ۱۶

مثنویات

گر تو را دردیست رو درمان بجو
ور تو را سرّیست با مرشد بگو

گر نداری مرشدی جویاش باش
چون بدیدی گرد ِ خاک ِ پاش باش

دامن او را بگیر و بنده شو
وانگهی در بندگی پاینده شو

هرچه فرماید مکن بر وی مزید
تا مریدی گردی و چون بایزید

چیست شرط ره سخن بشنودن است
مردهٔ پیر مربی بودنست

بی مربی کار کی گردد تمام
مرشدی باید مکمل والسلام

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}