شمارهٔ ۵۶

غزلیات

چون دلبران ز زلف سیه تاب می‌دهند
دل را نشان ز صورت قلّاب می‌دهند

پیکان به آتش دل من سرخ می‌کنند
چون سرخ شد به خون جگر آب می‌دهند

گویند روی خویش نماییم بتان به خواب
ما را بدین بهانه چه خوش خواب می‌دهند

آن خال‌های سوخته از تابش رخت
بر آتش دو گونهٔ مرا تاب می‌دهند

گه زلف افکنند به رخ گه بر افکنند
ما را فریب در شب مهتاب می‌دهند

گفتند شاهدی ز گدایان این در است
این سلطنت ببین که در این باب می‌دهند

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}