غزل شمارهٔ ۲۶۶

غزلیات

ناامیدی بر دهد اشکی که می‌باریم ما
رزق قانون می‌شود تخمی که می‌کاریم ما

هر که پا کج می‌گذارد ما دل خود می‌خوریم
شیشهٔ ناموس عالم در بغل داریم ما

در شکار شوخ‌چشمان دست و پا گم می‌کنیم
ور نه آهو را به دام خویش می‌آریم ما

در کف عشقیم عاجز، ور نه در میدان رزم
شیرمردان را به مژگان جبهه می‌خاریم ما

نیست صائب قسمت کوتاه‌بینان هوس
آن چه از چشم سیاهش در نظر داریم ما

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}