صائب

غزل شمارهٔ ۶۲۵

غزلیات

کجا به دام کشد سایه نهال مرا
شکوفه خنده شیرست از ملال مرا

فروغ گوهر من از نژاد خورشیدست
به خیرگی نتوان کرد پایمال مرا

چنین که لقمه غم در گلوی من گره است
می حرام بود روزی حلال مرا

چسان به خنده گشایم دهن، که همچون برق
لب شکفته بود مشرق زوال مرا

پی شکست من ای سنگ، پر بهم مرسان
که می کند تپش دل شکسته بال مرا

فریب عشوه دنیا نمی خورم صائب
نظر به حسن مآل است نه به مال مرا

{{ errBoot }}

{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}