غزل شمارهٔ ۶۵۴

غزلیات

به هر ترنمی از جای می رود دل ما
سبک رکاب چو بوی گل است محمل ما

زمین سینه ما درد و داغ پروردست
یکی هزار شود تخم اشک در گل ما

شکست آینه ما و توتیا گردید
همان خیال تو استاده در مقابل ما

رسیده ایم به انجام و اول سفرست
ز راه دورتر افتاده است منزل ما

به پیشدستی ما نیست در کرم حاتم
ز آبرو نشود تنگدست، سایل ما

هزار ناخن تدبیر غوطه در خون زد
نشد گشاده شود عقده های مشکل ما

ز سرو گلشن فردوس راست می گذریم
نهال قد تو تا پا فشرده در دل ما

نمی خوریم غم از هیچ رهگذر صائب
خوشا کسی که درآید به گوشه دل ما

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}