صائب

غزل شمارهٔ ۱۴۹۹

غزلیات

گریه ابر بهار از دل پر درد من است
چهره زرد خزان از نفس سرد من است

به چه تقریب مه از هاله حصاری شده است؟
گر نه شرمنده ز حسن مه شبگرد من است

غوطه در چشمه شمشیر زدن آسان نیست
جای رحم است بر آن کس که هماورد من است

پسته پوچ محال است که خندان گردد
سینه چاک گواه دل پر درد من است

سالها شد که برون رفته ام از خود صائب
آنچه مانده است درین عرصه به جا، گرد من است

{{ errBoot }}

{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}