غزل شمارهٔ ۱۶۹۸

غزلیات

ز ملک و مال، دل بی نیاز ما سبک است
به گل قرار نگیرد سفینه تا سبک است

به جان و دل نتوان وصل آرزو کردن
که این متاع به میزان رونما سبک است

به فرق مردم آزاده، کوه الوندست
به اعتقاد تو گر سایه هما سبک است

گرفته است چنان روزگار را غفلت
که خواب چشم تو و خواب بخت ما سبک است

صدف نه ایم که باشیم مست خواب گران
حباب قلزم عشقیم، خواب ما سبک است

نمی رویم به هر پرتوی ز جا صائب
شکوه طور به میزان صبر ما سبک است

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}