غزل شمارهٔ ۱۷۰۹

غزلیات

همیشه دیده سوزن ازان به دنبال است
که قبله نظرش رشته های آمال است

به خرمن دگران هر که می پرد چشمش
هزار رخنه فزون در دلش چو غربال است

غبار کوچه عشق است کیمیای مراد
خوشا سری که درین رهگذار پامال است

به ظلمتی که ز دوران رسد گرفته مباش
که خنده شب ادبار، صبح اقبال است

ز طعن بیخردان اهل دل نیندیشند
که نقل مجلس دیوانه سنگ اطفال است

دل و زبان چو یکی شد، سخن بلند شود
به هیچ جا نرسد طایری که یک بال است

هوای عالم آزادگی است بر یک حال
ز برگریز خزان سرو فارغ البال است

اگر به چشم بصیرت نظر کنی صائب
چه نیشها که نهان در پرند اقبال است

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}