غزل شمارهٔ ۲۲۱۷

غزلیات

به که بر خود نبندد از دربان
در دولت به هر که باز شده است

کرده تا روی خود به درگه حق
صائب از خلق بی نیاز شده است

خطش از خال حقه باز شده است
خالش از خط زبان دراز شده است

چون سپر روی چرخ پرچین است
گره از جبهه که باز شده است؟

صف مژگانش در زبان بازی است
گرچه چشمش به خواب ناز شده است

نیست یک دل گشاده، حیرانم
که در فیض بر که باز شده است

خط مشکین او که ابجد ماست
بوالهوس را خط جواز شده است

رو به دریا نهاده بی لنگر
بی حضور آن که در نماز شده است

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}