غزل شمارهٔ ۳۰۰۱

غزلیات

مرا پیمانه کی سیر از شراب ناب می‌سازد؟
کجا ریگ روان را شبنمی سیراب می‌سازد؟

سفیدی‌های مو گفتم پر و بالم شود، غافل
که غفلت بادبان را پرده‌های خواب می‌سازد

به دریا می‌رساند سیل خاک پای در گل را
خوشا احوال آن سالک که دل را آب می‌سازد

ز هر خامی نمی‌آید فریب پختگان دادن
تسلی کی دل پروانه را مهتاب می‌سازد؟

لطیف افتاده و بی‌رنگ چندان آب این دریا
که ماهی را ز هجر خویشتن قلاب می‌سازد

عبث خم در خم من دارد آن ابر و کمان صائب
دل هرجایی من کی به یک محراب می‌سازد؟

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}