شمارهٔ ۱۹۰

غزلیات

ای بنده‌ی لب تو، لب آبدار می
گلگونه کرده عکس رخت بر عذار می

تخت هوس نهاده رخت بر بساط گل
رخت خرد فکنده لبت، در جوار می

چون صبح جامه چاک زده، غنچه حباب
پیش نسیم زلف تو، بر جویبار می

در هم شکن شماری، ز نگاریِ فلک
چون از فتنه موج برآرد بحار می

عالم سیاه گردان بر ذوالخمار غم
دست طرب چو لعل کند ذوالفقار می

بگرفت ملک شادی و برداشت رسم غم
اینست کمترین اثر گیر و دار می

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}