غزل شمارهٔ ۶۸۷۱

غزلیات

ز ماه رنگ نبازد کتان بیرنگی
شکستگی نبود در جهان بیرنگی

غبار تفرقه ای نیست همچو شیر و شکر
میان آتش و آب جهان بیرنگی

فریب رنگ چو طفلان ربوده است ترا
گلی نچیده ای از بوستان بیرنگی

ز انقلاب خزان و بهار آزادیم
رسیده ایم به دارالامان بیرنگی

گرفته است ترا رنگ همچو خون دامن
چسان رسی ز پی کاروان بیرنگی؟

دلت خوش است به میهای لاله رنگ جهان
نخورده ای می صاف جهان بیرنگی

به روی آینه سیماب را قراری نیست
ستاره سوز بود آسمان بیرنگی

ز چشم بحر صدف را نهان کند صائب
فروغ گوهر روشن روان بیرنگی

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}