غزل 101 | شب ولادت فیروز شه مظفر دین

شب ولادت فیروز شه مظفر دین

چو آسمان، مه و مهره و ستاره داشت زمین

نشسته نیر دولت بصدر و گشته بپای

وزیر و عارض و سالار و حاجب و نوئین

چنانکه در بر خورشید آسمان بینی

سهیل و مشتری و تیر و زهره و پروین

دمید از دل گلهای آتشین آنشب

به چرخ تافته پیکان و آخته ژوبین

همی تو گوئی کز آفتاب و زهره و ماه

رها شدند شهب هر دم از یسار و یمین

کسیکه وارد آن بزم دلگشا گشتی

نشست کردی در روضه بهشت برین

قطوف دانیه چیدی ز شاخه طوبی

می طهور گرفتی زدست حورالعین

مراد خویش عیان سازم اندرین تشبیه

که خصم خیره نگوید مرا چنان و چنین

قطوف دانیه شد میوه محبت شه

می طهور بود باده پرستش دین

گرسنه ماند چشمی کزین نجوید کام

چو زهر باشد کامی کزان نشد شیرین

غزل 101 | شب ولادت فیروز شه مظفر دین

پرسش‌های پرتکرار

دیوان {{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poetSubtitle }}

کوتاه دربارهٔ شاعر

کتاب‌ها

زندگی‌نامه {{ poet.nickname || poet.name }}

{{ catTitle }}

{{ card.heading || card.title || "غزل حافظ" }}

تعبیر

تعبیر عامیانه

تعبیر نو

عشق و دل

کار و زندگی

توصیه

معنی شعر

حس همین لحظه

{{ hopePoem.heading || hopePoem.title }}

تعبیر شما از این فال

فال‌های امروز

{{ poemHeading }}