شمارهٔ ۲۹ - نگارش عهدنامه

مثنویات

سپس بهر تاراج این تاج و تخت
نشستند و پیمان به بستند سخت

که در خاک ایران سپارند راه
به روز سپید و به شام سیاه

دلیرانش را خوار و خیره کنند
چراغ شبش تار و تیره کنند

به هرجا پرستشگه ایزدی
بکوبند یکسر ز نابخردی

نمانند از رازداران دین
تن زنده بر جا در آن سرزمین

بدان سان که اندر سمرقند و سغد
سپردند جای هزاران به جغد

چنان چون به فرغانه و دشت چاچ
مساجد شده پر ز ناقوس و خاج

به ایران زمین نیز غوغا کنند
مساجد بدل بر کلیسا کنند

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}