شمارهٔ ۶۲

غزلیات

گر کاتب قدرت به سر من ننوشتی
از صومعه دل میل نکردی به کنشتی

خرم دل آن کس که میسر شود او را
یاری و صراحی شراب و لب کشتی

گو بر سر خم می گلنار بمانید
سازید چو ا زخاک من غمزده خشتی

گر ره به سر کوی تو بردی دل زاهد
سودای بهشت و هوس حور بهشتی

ما را نرسیدی شرف عشق به عالم
کردست قضا در گل آدم نسرشتی

بر مهر تو دارم دل و غمهای رقیبان
حیف است که همخانه خوبی شده زشتی

جز نقش خیال تو نبودی به ضمیرش
هر شعر که صوفی ستم دیده نوشتی

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}