شمارهٔ ۵۵

قطعات

ای دیده روزگار ز دیوان جود تو
هر روزه وجه راتب روزی وحش و طیر

نا رفته بر زبان تو قولی برون ز حق
ناآمده ز دست تو فعلی برون ز خیر

دی اسبکی که حامل اوراد خادمست
گفت ای تو در تعهد من همچو من به سیر

گر تو ز حرص محمدت خواجه بی غذا
بنشستی این طمع نتوان داشتن ز غیر

صوفی برای لقمه کند قصد خانگاه
رهبان برای زله نماید بساط دیر

زان گفت و گوی بر دل و جانم مصیبتی ست
هایل تر از مصیبت صد طلحه و زبیر

هارون درگه توام آخر روا مدار
اسب مرا بر آخور غم چون خر عُزَیر

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}