غزل شمارهٔ ۱۳۶

غزلیات

بی‌جمال تو، ای جهان افروز
چشم عشاق، تیره بیند روز

دل به ایوان عشق بار نیافت
تا به کلی ز خود نکرد بروز

در بیابان عشق پی نبرد
خانه پرورد لایجوز و یجوز

چه بلا بود کان به من نرسید؟
زین دل جانگداز درداندوز

عشق گوید مرا که: ای طالب
چاک زن طیلسان و خرقه بسوز

دگر از فهم خویش قصه مخوان
قصه خواهی؟ بیا ز ما آموز

بنشان، ای عراقی، آتش خویش
پس چراغی ز عشق ما افروز

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}