غزل شمارهٔ ۴۹

غزلیات

تا کوکبه ی رحمت جاوید بلند است
بخت طلب و طالع امید بلند است

آوازه ی رندی به جهان پست نگردد
تا زمزمه ی جام ز جمشید بلند است

ما گلخنی یان بس که ز بد نامی راحت
از سایه نشینان گل بید بلند است

چون شیونی یان همدمی ما نگرفتند
از محفل ما نغمه ی ناهید بلند است

عرفی خبر از جلوه ی معشوق ندارد
با ذره بگویند که خورشید بلند است

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}