شمارهٔ ۱۱۳

غزلیات

ای جان من ز آه من مبتلا بترس
رحمی بکن برای خدا از خدا بترس

هر چند ابرو و مژه‌ات ناوک و کمان
باشد ولی ز ناوک و تیر دعا بترس

پرسش کنم به روز جزا از تو مهر خویش
مهری نما ز پرسش روز جزا بترس

شکر وفای عاشق خود بس کن از جفا
دیگر مکن جفا به من و از جفا بترس

تا چند از جفای تو خاقان بی‌نوا
ناله ز آه و ناله آن بی‌نوا بترس

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}