شمارهٔ ۲۲۷

غزلیات

فغانم از دل دیوانه گرم است
غبار تربت پروانه گرم است

به چشم کم غبارم را چه بینی
دل صحرا به این دیوانه گرم است

چرا لب تشنه ساغر نباشم
هوای گلشن میخانه گرم است

به داغ تازه ماند سایه گل
سرش از گردش پیمانه گرم است

اسیر از توبه هم گردید بیزار
هنوز از مستیش میخانه گرم است

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}