شماره ۱۷

قطعات

نسیما از این ناتوان گر توانی
به صد آه و زاری پیامم رسانی

رسان و بگو گویدت بنده‌ای
که ای دیدنت مایه شادمانی

جدا از تو تا چند ای نور دیده
ز مردم نهانی کنم خون‌فشانی

همه زهر و اشکم ز بیداد تا کی
به کامم ز چشم چشانی فشانی

تو و خنده شکرافشان و پیدا
من و گریه زهر ریز نهانی

تو و گلشن و خنده‌های عیانی
من و گلخن و گریه‌های نهانی

نسیما بکن عجز تا می‌توانی
ز خاقان بخوان این غزل در نهانی

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}