شمارهٔ ۵۱۵

غزلیات

رنگی که حسن از دل نومید می برد
عشق از برای آینه دید می برد

زاهد که دوزخ از دمش افسرده خاطر است
نام بهشت را به چه امید می برد

هرکس به قدر بار سبکبار می شود
دنیا پرست حسرت جاوید می برد

سامان نشتر از دل ما کم نمی شود
این قطره نم ز چشمه خورشید می برد

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}